روزها در گذرند و من به هیچ چیز دل نمی بندم

شب ها نیز تنها یادآور دردهایم نیستند

این لحظه ها را که می بینم به یاد لحظه هایم و به امیدشانم نیستم

آه ای لحظه ها بیاید و مرا در آغوش بگیرید که من چون برگی در انتظار بادم

بادی بس آرامش بخش تا مرا ببرد زین دنیای کثیفم

تا شاید آنجا از شنیدن یک آهنگ خالی اینگونه افسرده نشوم

نمی دانم آیا آنجا که می روم باز هم می توانم منتظر باد بمانم ؟؟؟

آه که چه لحظه هایی را گذراندم

آه که چه لحظه هایی را نه

و من در پس این باد پاییزی خواهم وزید

مثل باد خواهم بود

مثل باد خواهم زیست

شاید بی گناه نباشم اما گناه من از پسری دوربین به دست و ک ا ن د و م به ... کمتر بود

مگر نه خدای من ؟؟؟!!!

آه که باد تو را سالها پیش از اینجا برده

سالها پیش ...

کاش می دانستم چه بگویم ...

امشب

 

 

آه که مرا با چه نازی در آغوش گرفته بود و به سمت قبرستان می برد

که هیچ ترسی از آنجا در من نبود

که او بود

و ناگاه باز گشت

و مرا نیز

اینبار اما ترس بود

که او آن او نبود و من منتظر نگاه

بی نگاه ناگاه در خیابان رها یافتم خود را ... زنده

مرده

و اکنون نیز لطافت ضبحگاهی مرا به سویش خواند

با من به قبرستان میایی ؟